Koty domowe - Egzotyczne

KOT EGZOTYCZNY

Historia

Koty egzotyczne zostały oficjalnie uznane za rasę w 1966 r., a w 1985 r. umieszczono je w zestawieniu FIFe razem z kotami perskimi. Przez długi czas były uważane za mieszańce nie akceptowane w wielkim świecie kociej arystokracji. Dopiero w latach 80. zdobyły uznanie i sympatię. Obecnie są bardzo popularne w całej Europie.

Charakterystyka

Pod względem budowy koty egzotyczne są dokładną kopią persów, różnią się tylko długością okrywy włosowej. Przez długi czas nazywano je nawet krótkowłosymi persami. Dzięki podobieństwu do kotów perskich zwierzęta te mają sympatyczny, laleczkowaty wyraz "twarzy", ale szatę zdecydowanie łatwiejszą w pielęgnacji. Ich futerko jest podobne do szaty kotów brytyjskich krótkowłosych, ma jednak nieco gęściejszą i mocniejszą strukturę.

Temperament

Pod względem charakteru koty egzotyczne nie różnią się od swoich długowłosych kuzynów, mają tak samo zrównoważony temperament i spokojne usposobienie. Z natury są bardzo łagodne i wesołe, znana jest ich skłonność do zabawy i niezwykłe przywiązanie do właściciela. Egzotyki uwielbiają pieszczoty, są przyjacielskie, nigdy nie zachowują się agresywnie i są doskonałymi towarzyszami dla dzieci. 

Ciekawostka!

Ciekawostka!

• Koty nie lubią krzyków i gwałtownych ruchów, nie powinno się więc wybierać ich na pupili małych dzieci.

Koty Domowe - Pixie-Bob

PIXIE-BOB

Historia

Historia kotów tej rasy zaczyna się w 1985 roku w USA. Przypuszcza się, że pochodzi ze skrzyżowania dzikich rysiów z kotami domowymi.

Charakterystyka

Pixie-bob to kot średniej lub dużej wielkości i mocnej budowy, pręgowany z oznakami cętkowania; ma szeroko zaokrągloną głowę; głęboko osadzone oczy; zaokrąglone uszy, osadzone daleko; silne kończyny; krótki, zwężający się ku końcowi, zwisający ogon. Ma krótkie, grube futro, najczęściej w kolorze brązowym, choć zdarzają się inne odmiany barwne. Mimo, że Pixie-bob wydaje się być kotem uległym, nie lubi dzielić domu z innymi zwierzętami. Nie znosi też, gdy ktoś krzyżuje mu plany. Wymaga mało szczotkowania.

Koty Domowe - Syberyjski

KOT SYBERYJSKI

Pochodzenie : 

Jego początki notuje się w XVII w. jego korzenie pochodzą z Syberii. Oznacza to, że jego ewolucja przebiegała bez udziału człowieka. Początki rasy datuje się na XVII w., choć niektóre źródła podają nawet XI w. Jest jednym z najczęściej występujących kotów domowych w Rosji. Kot ten jest naturalnym gatunkiem, nie powstał z krzyżówek innych gatunków. Należy do kategorii półdługowłosych i jego popularność poza Rosją notuje się na stosunkowo niedawne czasy, to około 1989 r. dlatego jego historię genealogiczną trudno odtworzyć. Jest prawdopodobne, że mieszkańcy Syberii używali ich jako "stróża" domu, ponieważ potrafił reagować mruczeniem na widok zbliżającego się obcego.

Charakter i opieka

Mentalnie bardzo żywotny kot o dużym temperamencie ale i bardzo serdeczny i przyjacielski. Ich walorem jest brak chęci do niszczenia przedmiotów domowych.Są wspaniałymi myśliwymi. Posiadają instynkt dzikich łowców i niezależności, uwielbiają się wspinać i zażywać ruchu. Są bardzo oddanymi przyjaciółmi człowieka, cechuje je duża inteligencja.

Charakterystyka

Kat. - półdługowłose
Budowa ogólna - średni lub duży, masywne ciało o grubej i mocnej kości. Samce są większe od samic
Głowa - podłużna i zaokrąglona, czoło szerokie, kości policzkowe dobrze rozwinięte
Nos - nie długi lecz dość szeroki
Broda - lekko cofnięta
Uszy - nie za duże, szerokie u podstawy trochę nachylone ku przodowi, końce lekko zaokrąglone Wyrastają z nich kępki dłuższych włosów
Ciało - silna budowa z grubym kośćcem i szeroką klatką piersiową
Nogi - średniej długości o silnej budowie
Łapy - okrągłe i masywne z kępkami włosów między palcami

Obrazeczek :)

Zbliżają się święta!! 

Ciekawostka!

Ciekawostka!

• Dobrze traktowane koty mogą dożyć dwudziestu lat lub nawet przekroczyć ten wiek. 

Koty Domowe - Singapurski

KOT SINGAPURSKI

Kot singapurski to rasa mało popularna i znana. Hodowlę tych kotów rozpoczęto w Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku. Do jej stworzenia użyto kotów abisyńskich, burm i syjamów.

Singapurczyk to niewielki, dosyć krępy kot, o mocnej muskulaturze i nieco łukowatym grzbiecie. Łapy ma średniej długości, o niedużych, owalnych stopach, ciało ma kształt prostokąta. Klatka piersiowa szeroka.

Głowa jest nieduża, okrągława, pyszczek dość płaski z wyraźnie zaznaczonym podbródkiem i krótkim nosem z wyraźnym stopem. Uszy szerokie u nasady, zwężające się w szpic na końcu, duże. Oczy są szeroko rozstawione, duże, lekko migdałowate. Szyja i kark krępe, muskularne.

Futro kotów singapurskich jest miękkie w dotyku, delikatne, gładko przylegające z niezbyt gęstym podszerstkiem.

Podszerstek jasny, barwy kości słoniowej, włos okrywowy aguti, srebrzysty, ciemniejsza pręga grzbietowa, która powinna biec przez całe ciało aż do koniuszka ogona. Pręgowanie występujące na kończynach i ogonie, a także białe włoski są uznawane za wadę.